Jan Schinkelshoek

Altijd al heb ik een enorme passie gehad voor de politiek. Van jongs af aan knipte ik artikelen over politiek, over de gemeenteraad en de Tweede Kamer, over kabinetscrises uit kranten en plakte ik die in schriftjes. Dat ik in de politiek terecht zou komen was, achteraf gezien, misschien wel onvermijdelijk. 

Voordat ik actief werd als Kamerlid, heb ik als parlementair verslaggever gewerkt bij de Haagsche Courant. Later ben ik hoofdredacteur geworden van deze krant. In de jaren tachtig was ik woordvoerder van de CDA-Tweede Kamerfractie en campagneleider van CDA-leider Ruud Lubbers. In het begin van de jaren ’90 was ik directeur voorlichting het ministerie van Justitie. De laatste zes jaar heb ik gewerkt bij de Rabobank als directeur communicatie.

Nu ben ik dus volksvertegenwoordiger. In mijn ogen houdt dit in dat je goed moet luisteren naar de bevolking en deze herkenbaar dient te vertegenwoordigen. Maar het is niet: u vraagt, wij draaien. Je moet alles afwegen en uiteindelijk de beslissing nemen die volgens jou het beste is. Kamerleden zijn onafhankelijk. Je moet impopulaire maatregelen durven nemen. 

Ik wil de komende periode bijdragen aan het eerherstel van de Tweede Kamer. In mijn ogen is het gezag van het parlement tanende en staat de Kamer als het hart van de democratie onder druk. Ik wil er voor zorgen dat dit hart weer stevig gaat kloppen.

Integratie staat, net als de werking van onze democratie, hoog op mijn agenda. Dat gaat wat mij betreft veel verder dan de problematiek rondom autochtonen en allochtonen. Het raakt onze nationale identiteit. Wat bindt ons? Nederland is van slag, gedesoriënteerd. Ik zou graag zien dat ons land eendrachtig richtingsgevoel hervond. Het lijkt me de moeite waard te investeren in overeenkomsten.