Hans Spekman

Ruim vijf jaar ben ik wethouder geweest in Utrecht. Daar heb ik de portefeuilles sociale zaken, integratie, maatschappelijke opvang en sport onder mijn hoede gehad. Omdat ik lokaal te weinig echt een verschil kon maken ben ik de landelijke politiek in gegaan. Ik ben dus eigenlijk mijn ergernissen achterna gelopen.

In de Tweede Kamer wil ik proberen het voor mensen beter te maken die in de kwetsbare hoeken zitten. Ik wil voorkomen dat mensen zomaar worden afgeschreven, ik wil juist in mensen investeren. 

Ook vind ik dat mensen die vooruit willen niet tegen een muur van frustratie mogen oplopen. Deze frustratie kan echt van alles zijn: bijvoorbeeld opgroeien in armoede of onderwijs moeten volgen op een slechte school. Hierdoor komen kinderen op achterstand te staan en is vooruit komen voor hen erg moeilijk. Deze frustraties wil ik wegnemen. 

Volksvertegenwoordiger zijn betekent voor mij aanwezig zijn. Een Kamerlid moet niet zichzelf centaal stellen, maar de mensen die hij vertegenwoordigt. Dat doe ik door er te zijn voor mensen.