Han Ten Broeke

Ik heb altijd in de politiek gewild. Toen ik amper vijf jaar was, tekende ik Joop den Uyl al na uit de krant. Voor mijn familie is het dan ook geen verrassing dat ik na een carrière in het bedrijfsleven nu in de Tweede Kamer terecht ben gekomen, al is dan niet voor de PvdA. Zoals zoveel van mijn generatiegenoten werd de echte politieke opvatting vooral bepaald door het debat over de plaatsing van kruisraketten in het begin van de jaren ’80. Ik was daar voor. De meeste van mijn klasgenoten alle leraren waren tegen. Toen maakte ik de keus voor de VVD van Nijpels: Edje Raketje, inderdaad!

Toen ik ging studeren kwam ik in een studentenhuis dat als ‘hofleverancier’ diende voor medewerkers van Annemarie Jorritsma. Ik werd haar PM’er en later haar politiek assistent toen ze minister van Verkeer en Waterstaat werd. Zij is zeker een groot voorbeeld. Ze las nooit van papier, kende haar dossiers en wist ze altijd in heldere taal uit te leggen. Maar bovenal wist ze altijd, naast haar drukke werk, tijd te maken voor haar gezin. Als politieke idool heb ik iemand die ik nooit ‘live’heb kunnen zien, maar op wiens sterfdag ik dus nu zelf de politiek ben verkozen: John F. Kennedy: veel persoonlijk charisma, politieke moed en principes die over de eigen grenzen heen reiken. Als volksvertegenwoordiger moet je heel goed kunnen luisteren en de wensen van mensen weten te vertalen, zonder dat je oren te laten hangen naar de laatste tendentieuze gril. Kennedy omschreef dat in ‘profiles in courage’ en ik hoop die moed te kunnen opbrengen. 

Bijvoorbeeld door wél over Europa te beginnen, al leek daar in deze campagen geen ruimte voor en is de uitslag ook een overwinning voor diegenen die minder Europa willen. In mijn ogen wordt Nederland juist niet groter door Europa kleiner te maken. Ik hoop mij dan ook met Europa te kunnen bezighouden. En ik zal mij er dan voor inzetten om de Tweede Kamer veel sneller en alerter op Europese regelgeving te reageren in plaats van later de armen hulpeloos de lucht in de gooien en “Brussel”van alles de schuld te geven. Ik heb overigens bij het referendum voor de Europese grondwet gestemd, maar ik kan heel goed leven met de uiteindelijke afwijzing daarvan. Als bewoner van een grensregio ben ik mij ervan bewust hoe belangrijk open grenzen zijn voor de ontwikkeling van een land.