P E R S V E R K L A R I N G

                                                        ======================

Bijlmerramp: de bewijzen van leugens, misleiding en knoeiwerk.

De Nederlandse overheid heeft er in de jaren zeventig willens en wetens voor gekozen de veiligheid van omwonenden van Schiphol ondergeschikt te maken aan de veiligheid van El Al-vliegtuigen. De Bijlmerramp is geen onmiddellijk gevolg van dat besluit, maar heeft er wel direct mee te maken. De vraag 'Waarom vloog de piloot over de Bijlmer?' is dan ook geen raadsel. Ingewijden op Schiphol en in Den Haag kennen het antwoord op deze vraag al jaren.

Dit is een van de onthullingen in het boek 'Doemvlucht - de verzwegen geheimen van de Bijlmerramp', dat op 24 september 2002 is gepresenteerd. Het boek is geschreven door oud-Volkskrant-journalist Pierre Heijboer. Bij zijn weergave van de gebeurtenissen is de schrijver uitgegaan van de regel, dat alles wat in 'Doemvlucht' wordt vermeld aan de hand van documenten bewezen kan worden. Deze documenten - het zijn stukken van allerlei aard - worden door de schrijver gepubliceerd op de website 'www.doemvlucht.nl', die gelijktijdig met de presentatie van het boek is geopend.

- Veel van de vragen rond de Bijlmerramp zijn onbeantwoord gebleven omdat zij raken aan veiligheidskwesties en internationale niet-openbare afspraken. Mede om deze reden is het Nederlandse publiek, inclusief de Parlementaire Enquête Commissie Vliegramp Bijlmermeer, door woordvoerders van Nederlandse en Israëlische (overheids)instanties vele malen belogen en misleid . Dit wordt in 'Doemvlucht' niet alleen beweerd - het wordt ook bewezen.

- De vraag 'Waarom vloog de piloot over de Bijlmer' hoort thuis in de hierboven genoemde categorie. De wens van gezagvoerder Itzhak Fuks om op baan 27 van Schiphol te landen was onderdeel van een pakket maatregelen, dat op en rond Schiphol was genomen om Israëlische vliegtuigen te beschermen tegen mogelijke raketaanvallen vanaf de grond. Onvoorspelbaar vlieggedrag - niet landen op de baan waarop alle andere toestellen landden - hoorde tot dat pakket. En het was precies datgene wat Fuks deed op de avond van 4 oktober 1992. Er waren mensen op Schiphol die dit meteen begrepen.

- Dezelfde noodzaak tot onvoorspelbaarheid bracht de Nederlandse overheid ertoe El Al-vliegtuigen toestemming te geven om over bewoond gebied te vliegen - en daarmee het gevaar voor de mensen op de grond te vergroten - op momenten dat dit aan andere vliegtuigen niet was toegestaan.

- Een andere onthulling in 'Doemvlucht' betreft de kwaliteit en betrouwbaarheid van de ophanging van de motoren van de Boeing, waarvan er op de rampavond twee afbraken. Van de bouten waarmee de motoren van het El Al-vliegtuig aan de vleugels waren bevestigd was meer dan de helft ondeugdelijk . Dit bleek bij een onderzoek naar alle teruggevonden ophangbouten, dat in opdracht van de Rijksluchtvaartdienst werd uitgevoerd. Zestig procent van die bouten vertoonden duidelijk aantoonbare verschijnselen van metaalmoeheid en vervorming. 'Ze hadden nooit meer in dat vliegtuig mogen zitten,' zegt een medewerker aan dat onderzoek.

- Er zijn in de Bijlmermeer - bewijsbaar - enige bergingsoperaties uitgevoerd die door alle betrokken overheidsinstanties worden verzwegen.

- Er zijn in de Bijlmermeer tijdens de rampnacht 'Israëlische functionarissen' aanwezig geweest wier aanwezigheid door de Nederlandse overheid categorisch wordt ontkend.

- De medewerkers van de Economische Controledienst die op verzoek van de enquêtecommissie in New York onderzoek verrichtten naar 'de laatste twintig ton van de lading', hadden het sterke vermoeden dat zij om de tuin werden geleid. Zij hebben commissievoorzitter Theo Meijer nadrukkelijk gewaarschuwd 'voorzichtig om te gaan' met het resultaat van hun bevindingen, omdat zij daar zelf grote vraagtekens bij zetten. Meijer heeft in feite het omgekeerde gedaan: hij heeft van die laatste twintig ton in de publiciteit een grote toer gemaakt.  

- De parlementaire enquête naar de Bijlmerramp is de beste doofpot geworden die de overheid zich maar had kunnen wensen.

- De enquêtecommissie heeft, wat een aantal aspecten van haar onderzoek betreft, knoeiwerk afgeleverd. Dit wordt in 'Doemvlucht' aan de hand van een groot aantal voorbeelden aangetoond. De bewering van de commissie, dat zij 'de waarheid over de Bijlmerramp boven water heeft gebracht', is dan ook aantoonbaar onjuist.

- De Tweede Kamer is in feite de grote schuldige aan het ten dele mislukken van de enquête naar de Bijlmerramp. De Kamer heeft het werk van de enquêtecommissie namelijk consequent en stelselmatig gefrustreerd en bemoeilijkt.

- Van haar kant heeft de commissie niet de moed gehad om tegen de Nederlandse burger te zeggen: de Tweede Kamer heeft ons onvoldoende mogelijkheden gegeven om ons werk goed te doen, dus wat wij u aanleveren is in feite een onvoldragen rapport - we weten te veel nog niet. In plaats daarvan heeft de commissie daar waar zij iets niet zeker wist maar iets geróepen - in de hoop dat het voor waar zou worden aangenomen, omdat een parlementaire enquêtecommissie het zei.

- De enquêtecommissie schrijft onder meer dat zij 'verklaringen' heeft gevonden voor bijna alle 'mannen in witte pakken' die door getuigen zijn gezien, en voor onbekende Israëliërs die op de rampplek zijn gesignaleerd. Hetzelfde geldt voor helikopters die boven of nabij de brandende flats zijn geweest. Bij kritische beschouwing van die - in de meeste gevallen onjuiste - beweringen van de commissie blijkt het te gaan om natte-vingerwerk en het blindelings accepteren van overheidsverklaringen.

- Bij veel Nederlanders bestond na het uitkomen van het rapport van de commissie alleen maar het gevoel dat deze de waarheid over de Bijlmerramp niet boven water had gebracht. In 'Doemvlucht' staan daarvan de bewijzen - de hele litanie .

- Er zijn voor de commissie tal van onwaarheden onder ede verkondigd. Enige namen van mensen die zich hieraan hebben schuldig gemaakt: hoofdinspecteur Caron van de rijksrecherche, hoofdofficier van justitie Vrakking, 747-gezagvoerder Griffioen en El Al-medewerker Wijbrandi. Dit zijn slechts de meest evidente gevallen.

- Door politiemensen is aantoonbaar gelogen tijdens het onderzoek van de rijksrecherche naar de 'mannen in witte pakken'.

- Nederlandse overheidsinstanties hebben bewust gerommeld met documenten over de ramp, die waren opgevraagd in het kader van de Wet openbaarheid van bestuur.  

- Het aantal 'filmrolletjes' in het Bijlmerramp-verhaal is legio. Geluidsbanden die 'per ongeluk' worden gewist, stukken die 'toevallig' niet meer in de archieven te zitten, logboeken die onvolledig blijken te zijn, geluidsbanden waarop het plotseling twee uur stil is, enzovoorts.

- De schorsing van enkele medewerkers van de luchtverkeersleiding, na het bericht over 'het onder de pet houden' van bepaalde zaken, was een volstrekt onterechte en onbillijke maatregel . Dit blijkt onder meer uit delen van hun onderlinge gesprekken die door de enquêtecommissie niet naar buiten zijn gebracht. Bovendien is de waarschuwing over gevaarlijke stoffen aan boord van het vliegtuig door de verkeersleiding wel degelijk doorgegeven.

- De autoriteiten op Schiphol hebben tijdens de avond van de ramp op herhaalde vragen van de Amsterdamse brandweer steeds geantwoord dat het vliegtuig géén gevaarlijke stoffen aan boord had. Dit was valse voorlichting aan de mensen die in de Bijlmer stonden te blussen.

- Een belangrijke en complicerende factor was de status van het verongelukte vliegtuig . Officieel (de jure) was het een burgervliegtuig, maar in werkelijkheid (de facto) was het een militair toestel, waarvoor heel andere regels gelden. Dit heeft grote consequenties gehad voor wat er na de ramp kon gebeuren in de Bijlmermeer.  

- Een helderziende heeft vóór de ramp en erna een niet onbelangrijke rol gespeeld. Dit ongewone gegeven is door de betrokken instanties consequent verzwegen.

- Rond de Bijlmerramp is geen sprake geweest van een complot, wel van een cover-up - een cover-up die door de enquêtecommissie niet is ontdekt, terwijl ook voor de commissie de bewijzen ervan voor het oprapen lagen.