Een avontuurlijk en bovendien waar gebeurd verhaal over een onder invloed van een stel aan drank, drugs en roddelverhalen verknetterende camping gasten die met hulp van de Rotterdamse zedenrecherche een Cubaans droomhuwelijk aan diggelen keilden. Een boek vol sarcastische humor tussen een achterlijk justitie beleid met als aanvoerder de baas van het openbaar ministerie, super procureur-generaal der justitie mr. Joan de Wijkerslooth de Weerdestijn tegen de underdog

Het verhaal van een niets ontziende, bij overheidsfunctionarissen om rechtvaar- digheidsgevoel en demonstratielust tot een door aanklagers en rechters meest gehate landgenoten verworden dumphandelaar en vrachtwagenchaufeur die na een jarenlang gelameteer om huisvesting na scheiding van de vooringenomen gereformeerde Gemeenteraad van Driebergen Rijsenburg geen woonruimte kreeg. Dit mede vanwege de nooit vergeten verbroken kinderliefde met de inmiddels invloedrijke gemeentemedewerkster met de schone naam, FIETJE.

Na een reeks avonturen, waaronder een die na het bouwen en in de vaart brengen van een onderzeeër eindigde in het Irak van Saddam Hoesein en relaties in noord - zuid - west en oost Europa welke op dikwijls vreemde door een immer wakkere ex schoonfamilie werden beïnvloedt kwam hij via het decadente Curaçao op Cuba aan waar hij zijn hart verloor aan een aantal antieke auto`'s en later aan Cristina, de dochter van een van de hoogste discipelen van Fidel Castro

Na zijn huwelijk met Cristina kocht hij voor zijn nieuwe gezin een boerderij in San Antonio, een kilometer of 40 van Havanna. Daar werkte hij aan een toekomst voor zijn gezin, verbouwde koffie teelde fruit en kocht waar mogelijk antiek om hun oude dag voorziening veilig te stellen. Geluk was overal en een aantal tuinmannen en een huisvrouw annex kindermeisje maakten het Cristina gemakkelijker dan ieder ander in Cuba.

Tijdens een verblijf op een camping in Bilthoven kwam Cristina echter onder invloed van werkschuwe idioten en werd tijdens afwezigheid van haar man die aan het werk was met een tankwagen dronken gevoerd en verleid. Schaamte en verdriet verdrinkend en drugs verslindend raakte Cristina de zin voor de werkelijkheid kwijt en verliet haar man die krampachtig zijn best deed om zijn gezin te redden. Na een aantal maanden werd hij gearresteerd omdat Cristina onder invloed van haar nieuwe vrienden een gedicteerde valse aangifte deed van verkrachting.

Toen dat door onbetrouwbare en liegende rechercheurs en een hulpofficier van justitie werd aangevuld met poging doodslag en ontvoering om hem tot bekentenissen te dwingen werd hij echt kwaad en bracht de politie bij dat dergelijke maffia praktijken tot voor kort in de Sovjet Unie maar niet in een rechtstaat behoorden voor te komen en derhalve begon hij na een drie dagen durende ondervraging met een ongebruikelijke protestactie tegen politie en justitie waarbij hij in de tuinen en woningen van de Burgemeester van Rotterdam en in de privé woning, een soort kluizenaarsverblijf van procureur generaal van Justitie, Joan de Wijkerslooth belandde.

Een gedwongen onderzoek door een gerechtelijk psychiater mondde tot grote teleurstelling van de hoofdofficier van justitie uit in een normaalverklaring. Hij plakte een aantal overheids gebouwen vol met leuzen en het woonhuis van een Rotterdamse rechter die het in haar hoofd haalde om hem na een verlies van bijna een half miljoen een schadevergoeding van Fl. 900, 00 aan waagde te bieden. Het beeld van Vrouwe justitia in Den Haag verloor haar eer aan hem nadat hij het honderden jaren oude beeld onder de stront had gesmeerd onder het motto "Het stinkt tegenwoordig bij justitie"

Hij zette met hulp van Stichting Databank Nederland die alle gekke fratsen die het achterlijke ambtenarenkorps uithaalt, met naam en toenaam op websites. Uiteindelijk kreeg hij wat hij verwachtte de haat en het misbruik van de macht. Hij belandde 6 maanden in de cel onder verantwoordelijkheid van heer Baaiens, de Middelburgse directeur van alweer zo`n kostenverslindende bewaarplaats van mensen die door justitie als verdachte worden gezien. Hij had ondertussen ervaren dat het erger was als de buurman je verdenkt dan de politie of justitie want de buurman heeft stellig meer verstand van dat soort zaken. Hij werd een ware plaag voor politie, justitie en bajesdirectie.

Toen hij voor de rechter moest verschijnen beschuldigde hij de Rotterdamse rechtbank van partijdigheid. De zitting werd geschorst en na zes maanden te hebben besteed aan het treiteren van bajesdienders en bij de commissie voor strafrecht een kruiwagen vol klachten te hebben gedeponeerd werd het hem niet toegestaan zich vrolijk rondtoerend in een invalidekarretje te verdedigen voor de rechter wegens stalking. Na nog een maand wachten ontsloeg hij zijn suïcide advocaat die een marionet van de officier van justitie bleek te zijn en kreeg van Baron Groeninx van Zoelen die bemiddelaar in het conflict was een andere advocaat.

Tijdens de terechtzitting waar de officier van justitie zich tot het uiterste inzette om hem als gestoorde in een inrichting op te laten bergen werd hij echter onmiddellijk in vrijheid gesteld. Sterker, hij mocht niet meer terug naar de bajes van de rechter en later zijn bezittingen maar gaan ophalen. Zijn protestacties begonnen weer, hij klaagde een psychiater aan die om de officier van justitie te bevredigen in tegenstelling tot eerdere verklaringen, verklaarde dat hij gestoord zou zijn. De kwestie escaleerde weer toen de gemeente Driebergen en een woningstichting hem een woning toewees en deze na zes dagen, tijdens de inrichting door de politie liet ontruimen. Hij weigerde zonder verklaring of opgave van rechtmatige redenen die woningstichting te verlaten en werd weer gearresteerd.

Na enkele weken kon hij zijn bezittingen op gaan halen waarbij bleek dat de politie in zijn papieren had zitten snuffelen en het een en ander was verdwenen. Weer diende hij een aantal klachten in bij de burgemeester en politiebazen. Op allerlei ontvangst- bevestigingen en aanverwante verantwoordelijkheidsontkenningen na kwam er geen antwoord of oplossing. Hierna vluchtte hij naar Canada op grond van de vluchtelingen overeenkomst, immers hij was wreed en ongebruikelijk behandeld door Nederlandse overheidsfunctionarissen in functie.

In Canada werd hij met stijgende verbazing ondervraagd en kreeg een voorlopige status. Echter drie maanden na aankomst tekenden de Canadese premier en onze Nederlandse Harry Potter een overeenkomst in New York dat zij hun beleid op dit gebied zouden afstemmen en zij elkaar als hechte vrienden niet zouden afvallen. Ondanks dat het 1e Kamerlid en lid van de vaste kamercommissie van justitie Mr. G. Holdijk voor de Immigratie rechtbank getuigde dat hij het risico liep om op voorslag van de Officier van Justitie in een inrichting te worden opgesloten en het bewijs was geleverd dat de Nederlandse justitie de mensenrechten hadden overtreden, werd de asielclaim geweigerd.

Hij vroeg zijn paspoort terug en wilde naar Spanje waar hij volgens de Spaanse ambassade in Canada wel welkom zou zijn. Tot zijn verbazing kreeg hij geen enkel antwoord van de Immigratiedienst op zijn verzoeken en ook zijn paspoort niet terug. Na nog drie maanden in een ongastvrij Canada bij een bedrijf tot volle tevredenheid als vrachtwagenchauffeur te zijn blijven werken besloot hij om de eer aan zichzelf te houden en te vertrekken, dan maar zonder paspoort. Hij nam afscheid van zijn vrienden, verkocht een bestelwagen en meubels, gaf zijn appartement op en vertrok met zijn klassieker, een 31 jarige Pontiac naar Ottawa om zich te melden bij de Nederlandse Ambassadeur. Die deed net zoveel als er van een overheidsdiender verwacht mag worden en nadat hij de Immigratie telefonisch had gemeld dat hij in Ottawa verbleef, vertrok hij naar Halifax aan de oostkust. Daar melde hij dat hij in Halifax zat en op de boot naar België probeerde te komen. De Pontiac was al in de haven en de overtocht was betaald waarna hij nog even een goede maaltijd wilde genieten alvorens als verstekeling aan boord te gaan.

Zover kwam het echter niet, op weg naar de boot werd hij gearresteerd en als een gevaar voor de samenleving met kettingen aan handen en voeten in een zwaar bewaakte gevangenis geparkeerd. Na twee weken kwam men er achter dat hij niet gevaarlijk was voor de samenleving maar enkel voor de prachtige beeltenis van de Nederlandse vrouwe justitia. De Canadese Immigratie dienst was door de Nederlandse Justitie op een fout spoor gezet, hij werd onmiddellijk vrijgelaten en naar Montreal overgevlogen onder begeleiding van twee agenten, hij was zonder paspoort en met een inmiddels ongeldige verblijfsvergunning wel een illegaal.

Toen hij de vliegtuigtrap verliet stonden daar weer een aantal agenten, dit keer van een Canadees Immigratie/concentratie kamp, die hem weer aan handen en voeten boeiden, ditmaal werden er nog kettingen om zijn middel gedaan en verbonden met die boeien. Zo werd hij ook nog eens een keer door de stad geleid waar de mensen hem aanstaarden of hij een massamoordenaar was. Na een paar weken beseften de Canadezen dat hij geen enkel strafbaar feit had gepleegd, had gewerkt en belasting betaald en als gevaarlijk was gearresteerd op advies van de Nederlandse Justitie. Hij kreeg een ticket en werd onmiddellijk afgevoerd naar het vliegveld en onder begeleiding van twee veteranen van de Canadese Immigratiepolitie naar Schiphol gevlogen.

De Canadese belastingbetaler mag Neerlands hoop in bange dagen Mr. de Joan de Wijkerslooth een bedankje sturen voor de enorme kosten die zij voor die stommelingen uit Nederland mochten ophoesten. In Nederland aangekomen werd hij direct aangehouden en mocht 12 dagen op staatskosten in de Bijlmerbajes zitten en 693 Euro uitstaande bekeuringen wegens protestacties betalen. Het is echt schitterend hoe alles georganiseerd was om de burger te pakken te nemen, alleen aan de verantwoordelijkheden van de overheid zelf mankeerde nogal wat, na veertien jaar woningzoekende te zijn geweest zou het wel eens tijd worden om eens iets aan dat soort zaken te doen die oorzaak van alle ellende waren.

Hoogachtend,

A. van Velsen

Blz. 379 TA